ကေလးတို႔အတြက္ပံုျပင္ – လူဝႀကီး

ကေလးတို႔အတြက္ပံုျပင္ (၂၈) – လူဝႀကီး

ကေလးတို႔ေရ …

တစ္ခါကသာယာလွပတဲ့မနက္ခင္းကေလးတစ္ခုမွာဘတ္စကားမွတ္တိုင္ေလးတစ္ခုကိုဘတ္စကားႀကီးတစ္စီးထိုးစိုက္လာပါတယ္ကြယ္။ မွတ္တိုင္မွာရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ခရီးသည္ဆိုလို႔လူဝႀကီးတစ္ဦးဘဲရွိပါတယ္။ ဘတ္စကားရပ္လို႔တံခါးေတြပြင့္လာေတာ့လူဝႀကီးဟာကားေပၚတက္လာပါတယ္။ ဒီဘတ္စကားေတြမွာစပယ္ယာမပါပါဘူးကြယ္။ ယာဥ္ခကိုပလတ္စတစ္ကဒ္ေလးေတြနဲ႔ႀကိဳဝယ္၊ ႀကိဳျဖည့္ထားၿပီးကားေပၚတက္တာနဲ႔အီလက္ထေရာနစ္နည္းနဲ႔ေငြေခ်ရတာမ်ိဳးပါဘဲ။

အရပ္ငါးေပေက်ာ္ေလးဘဲရွိတဲ့ယာဥ္ေမာင္းကိုလူဝ၀ႀကီးကေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည့္ၿပီး “ဖိုးဝတို႔ကကားခေပးစရာမလိုဘူးကြ” လို႔ေျပာၿပီးကားအေနာက္ဘက္ကိုဆက္ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ အေနာက္ဆံုးတန္းကေနရာလြတ္တစ္ခုမွာဝင္ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့သူ႔ကိုလူေတြကဝိုင္းၾကည့္ေနတာကိုဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ပါဘူးကြယ္။

ယာဥ္ေမာင္းလည္းသိတ္မေက်နပ္လွေပမဲ့ဘာမွမေျပာဘဲဆက္ေမာင္းလာပါ တယ္။ သြားေျပာလိုက္မွဟိုကစိတ္ဆိုးသြားလို႔ရန္လုပ္ယင္သူဘယ္နည္းနဲ႔မွကာကြယ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခႏၶာကိုယ္အ႐ြယ္ခ်င္းကလည္းမမွ်၊ သူ႔မွာကိုယ္ခံပညာဘာမွလည္းတတ္တာမဟုတ္လို႔ပါးစပ္ပိတ္ၿပီးၿငိမ္ေနရတာေပါ့ကြယ္။

ဒီလူဝႀကီးဟာေနာက္ေန႔လည္းဒီလိုဘဲလုပ္ျပန္ပါေလေရာ။ အဲဒီလိုဘဲလုပ္လာတဲ့ေန႔ေတြကတစ္ေန႔ထက္ပိုမ်ားလာပါေလေရာကြယ္။ ယာဥ္ေမာင္းကေလးရဲ႕စိတ္ ထဲမွာေတာ့ဒီလူဝႀကီးကိုေတြ႔တိုင္းမေက်နပ္စိတ္ေတြျဖစ္ေနေတာ့တာပါဘဲကြယ္။

“ဒါႀကီးႏိုင္ငယ္ညွင္းလုပ္တာ
“ဒါငါ့ကိုလူေတြေရွ႕မွာအရွက္ခြဲတာ”
“ငါ့သိကၡာကိုငါျပန္ဆယ္ရမယ္”
“ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ”

စသည္ျဖင့္တစ္ေယာက္ထည္းမေက်နပ္တဲ့စိတ္ေတြကပိုပိုၿပီးသာမ်ားလာပါေတာ့တယ္။ ဒီလူဝႀကီးတက္လာယင္သူ႔ မ်က္ႏွာကိုေတာင္မျမင္ခ်င္ေတာ့လို႔မ်က္ႏွာလႊဲေနသတဲ့ကြယ္။ သူ႔ခမ်ာေနာက္ရက္ေတြဆိုလူဝႀကီးနဲ႔ေတြ႕ရမွာစိုးလို႔အလုပ္ေတာင္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။

“ဒီျပသနာေရွာင္ေနလို႔မျဖစ္ဘူး။ ရင္ဆိုင္မွျဖစ္မယ္” လို႔သူ႔ကိုယ္သူေျပာၿပီးအဲဒီေန႔မွာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ခဲ့သတဲ့ကြယ္။ဒီယာဥ္ေမာင္းကေလးဟာအရပ္ထဲကအားကစား႐ုံ gym မွာညေနတိုင္းဝိတ္သြားမသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔အားမရလို႔လက္ေဝွ႔ထိုးေဘာက္ဆင္သင္တန္းတစ္ခု၊ ကာရာေတးသင္တန္းတစ္ခုနဲ႔ဂ်ဴဒိုသင္တန္းတစ္ခုပါတက္လိုက္ေသးသတဲ့။ ေခၽြးတစ္လံုးလံုးနဲ႔အသဲအသန္ဝိတ္မေနတဲ့အခ်ိန္မွာလူဝႀကီးမ်က္ႏွာဘဲျမင္ေနသတဲ့။ သဲအိတ္ကိုသဲႀကီးမဲႀကီးထိုးေနတဲ့အခ်ိန္မွာသူ႔စိတ္ထဲမွာ “ဗိုလ္က်အုန္းကြ၊ ဗိုလ္က်အုန္းကြ” လို႔ဆိုေနသတဲ့။ ကာရာေတးကလပ္မွာသဲအိတ္ကိုေျခနဲ႔ေျပးကန္ရတဲ့အခါသဲအိတ္အစားလူဝႀကီးကိုဘဲျမင္ေနသတဲ့။

၆ လျပည့္တဲ့အခါေတာ့ေက်နပ္စိတ္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔အလုပ္ဆင္းဘို႔အိမ္ကထြက္လာပါေတာ့တယ္။ “ဒီေန႔ေတာ့ငါ့ခရီးသည္ေတြပြဲႀကီးပြဲေကာင္းၾကည့္ရေတာ့မယ္။ ငါ့သတၱိကိုျမင္ရေတာ့မယ္” လို႔ေတြးၿပီးေက်နပ္ေနမိပါေတာ့တယ္။

ထံုးစံအတိုင္းဘဲအဲဒီမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့လူဝႀကီးတက္လာပါေတာ့တယ္။ ယာဥ္ေမာင္းကေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ၿပီး “လူဝႀကီးတို႔ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘူး” လို႔ေျပာပါေတာ့တယ္။ ေမာင္းတင္ထားတဲ့ယာဥ္ေမာင္းေလးက “ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့လူဝႀကီးက “ငါ့မွာကားအလကားစီးခြင့္ free pass ရွိလို႔” လို႔ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္ကြယ္

(ကေလးတို႔သိေအာင္ေျပာျပမယ္ေနာ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာပင္စင္စားေတြ၊ ဝင္ေငြနည္းသူေတြ၊ မက်န္းမာသူေတြ၊ စိတ္ေရာဂါရွင္ေတြ၊ စသည္ျဖင့္ဒီလူေတြဟာကားတို႔၊ ရထားတို႔၊ ေရေၾကာင္းဖယ္ရီတို႔အခမဲ့စီးခြင့္ free pass ရထားၾကပါတယ္ကြယ္)

ပံုျပင္ကေလးကေတာ့ဒါပါဘဲခေလးတို႔ေရ။ ခေလးတို႔ရတဲ့သင္ခန္းစာကိုျပန္ေျပာႏိုင္ၾကပါသလား။

ယာဥ္ေမာင္းကေလးဟာ ‘ျပသနာကဘာလဲ’ ဆိုတာကိုအရင္ဆံုးမရွာေဖြဘဲနဲ႔အေျဖေတြကိုပင္ပန္းစြာနဲ႔လြဲမွားစြာရွာခဲ့ပါတယ္ကြယ္။ အပိုဆုအေနနဲ႔ကေတာ့သူ႔မွာတစ္ေယာက္ထည္းေဒါသေတြျဖစ္၊ ၆ လလံုးလံုးသူ႔စိတ္နဲ႔သူရန္ျဖစ္ေနခဲ့၊ လူတစ္ဖက္သားကိုမုန္းတီးစိတ္ေတြထားမိနဲ႔ျဖစ္ေနခဲ့ရတာပါဘဲကြယ္။

အဲဒီအထင္လြဲမႈမီးစကေလးကတစ္႐ြာလံုး၊ တစ္ျပည္လံုးထိဟုန္းဟုန္းေတာက္ေအာင္ထေလာင္ႏိုင္ပါတယ္။ သမိုင္းနဲ႔ရာဇဝင္မွာဒီအျဖစ္ေတြအမ်ားႀကီးမို႔ေလွ်ာ့မတြက္မိဘို႔အထူးမွာပါရေစကြယ္။

ခေလးတို႔လိမၼာေရးျခားရွိၿပီးယဥ္ေက်းတဲ့သားေကာင္းသမီးေကာင္းေလးေတြျဖစ္ၾကပါေစ။